تلسکوپ فضایی هابل در بیست و سومین سالگرد استقرارش در مدار زمین، تصویری زیبا از سحابی سر اسب را منتشر کرده است.

تصویر غبار و گاز این سحابی زیبا و متمایز این بار در نور مادون قرمز منتشر شده است، که هدیه زیبایی از سوی هابل به طرفدارانش میباشد. این سحابی تاریک در ابر مولکولی شکارچی است که نزدیک به شرقی‌ترین نقطهٔ صورت فلکی جبار ( شکارچی ) قرا گرفته‌است و ۱۵۰۰ سال نوری تا زمین فاصله دارد.

تلسکوپ فضایی هابل ، تلسکوپی است که در آوریل سال ۱۹۹۰ میلاد به فضا فرستاده شد. هابل در طول این سال‌ها با نمایان کردن جلوه‌های شگفت‌انگیزی از عالم، به سؤالات بسیاری پاسخ گفته‌است. این تلسکوپ تاکنون صدها هزار تصویر از اجسام آسمانی و کهکشان ها را به زمین ارسال کرده است. این تلسکوپ هر ۹۷ دقیقه در ارتفاع ۵۶۸ کیلومتری با سرعت حدود ۲۸ کیلومتر در ساعت دور زمین گردش می کند. هابل انرژی مورد نیاز خود را از طریق دو پانل خورشیدی خود از خورشید بدست می آورد

کیفیت تصاویر هابل

گرفتن عکس‌های رنگی با تلسکوپ فضایی هابل بسیار پیچیده تر از گرفتن این عکس‌ها با دوربین معمولی است. در اولین تفاوت آن است که هابل هرگز از فیلم رنگی استفاده نمی‌کند بلکه با استفاده از آشکارسازهای الکترونیکی خود نور را از فضا جمع آوری و ثبت می‌کند. این آشکارسازها عکس‌های کیهانی را به صورت رنگی تولید نمی‌کنند و عکس‌ها در مرحله اول سیاه و سفیداند. عکس‌های نهایی از ترکیب چند عکس سیاه و سفید که رنگ آنها در زمان پردازش به آنها اضافه شده‌است، به وجود می‌آیند.

رنگها در عکس‌های هابل، که به دلایل مختلف به وجود می‌آیند، همواره همان چیزی نیستند که ما از نزدیک می‌دیدیم(اگر می‌توانستیم آن اجرام را در سفینه فضایی و از نزدیک ببینیم.) ما بعضی مواقع از رنگ به عنوانیک ابزار استفاده می‌کنیم به این دلیل که یا باعث بهتر دیدن جزئیات می‌شوند و یا تصور و دیدن آن‌ها رنگ‌ها از عهده چشم انسان خارج است.

یک عکس نوعی هابل از ترکیب چند عکس سیاه و سفید به نمایندگی رنگ‌های مختلف نور به وجود می‌آید. هابل از چه ابزارهایی برای تهیه عکس‌ها سود می‌برد؟

پنج ابزار دقیق تلسکوپ هابل – دوربین‌ها، طیف نگارها و حسگرهای رهنمایی بسیار دقیق – به طور هماهنگ و یا مجزا از هم کار می‌کنند تا عکس‌های عالی را از دورترین نقاط هستی به ما برسانند. هر کدام از ابزارها برای مشاهده جهان از راهی منحصر به فرد در نظر گرفته شده‌اند.

کنترل زمینی هابل

تمام فعالیت‌های تلسکوپ فضایی هابل توسط پایگاه‌های زمینی کنترل می‌شوند. نقطه مرکزی تمام عملیات‌ها تیم عملیات پرواز است که در مرکز پرواز فضایی گودارد واقع در مریلند، قرار دارد.

در اینجا نمایشگرهای وضعیت، بر سالم بودن هابل و بخش‌های آن در موقع حرکت و فعالیت‌های علمی نظارت می‌کنند. آنها حرکت‌های هابل را با ارسال فرمان‌هایی از راه ماهواره به کامپیوتر تلسکوپ کنترل می‌کنند. ارتباط آن‌ها با فضاپیما به هابل می‌گوید که چه کاری را کی انجام دهد.

http://bigbangpage.com

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 9:54 توسط کژال

در 4 سپتامبر 2009 ، مدار زمین و حلقه های زحل به گونه ای در یک راستا قرار گرفتند که حلقه های زحل به نظر می رسد که ناپدید شده اند !

این پدیده هر 15 سال یک بار رخ می دهد .

در زیر تصویری را مشاهده می کنید که تغییرات مشاهدات یک ناظر زمینی را طی سال های 2004 تا 4 سپتامبر 2009 نشان می دهد .

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 14:4 توسط کژال

برداشتی هنرمندانه از انفجار گاما. انفجار گاما عظیم ترین انفجار عالم است که می تواند هزار جرم آسمانی در ابعاد زمین را در یک ثانیه بخار کند

دانشمندان می گویند در قرن هشتم میلادی یک انفجار عظیم گاما کره زمین را تحت تاثیر قرار داده است و شواهد آن را می توان در نقاطی از کره زمین پیدا کرد. انفجار گاما قدرتمندترین انفجاری است که تاکنون در عالم هستی شناسایی شده است.

پژوهشگران در سال گذشته میلادی شواهدی یافته بودند که کره زمین در قرون وسطی در معرض پرتوهای کیهانی گاما قرار گرفته اما آنها نمی دانستند چه رویداد کیهانی سبب این پدیده شده است.

حال اخترشناسان حدس می زنند برخورد دو سیاهچاله یا ادغام دو ستاره نوترونی در کهکشان ما -راه شیری- باعث این انفجار بسیار پر انرژی شده است.

اما دانشمندان شواهد این انفجار را چگونه یافتند؟

سال گذشته محققان متوجه شدند که در بعضی سروهای کهنسال در ژاپن میزان کربن رادیو اکتیو یا کربن ۱۴ بطور غیر طبیعی زیاد است.

در یخهای قطب جنوب هم مقدار بسیار زیادی بریلیوم ۱۰ دیده شد.

این ایزوتوپهای رادیواکتیو زمانی بوجود می آیند که امواج عظیم پرتوهای کیهانی در طبقات فوقانی جو با اتمها برخورد کنند، بنابراین وجود آنها نشان می دهد زمانی پرتوهای ناشی از یک انفجار عظیم به جو زمین برخورد کرده اند.

بررسی سروهای ژاپن و یخهای قطب نشان داد که این انفجار باید بین ۷۷۴ و ۷۷۵ بعد از میلاد مسیح اتفاق افتاده باشد اما تعیین منشا انفجار برای دانشمندان معما بود.

در ابتدا این پرتوها را ناشی از انفجار یک "ابَر نو اختر" (سوپر نوا) دانستند اما این فرضیه رد شد. اگر چنین بود ذرات باقیمانده از این انفجار را می شد همین الان با تلسکوپ مشاهده کرد.

فرضیه گروهی از فیزیکدانان آمریکایی که اخیرا در مقاله ای آن را منتشر کردند این بود که یک شرار خورشیدی بسیار عظیم سبب این تابش انرژی شده است.

آزاد شدن ناگهانی انرژی در سطح خورشید شرار خورشیدی نامیده می شود

اما جامعه علمی این توضیح را نپذیرفت چون تصور نمی شود که چنین انفجاری بتواند این میزان از کربن ۱۴ یا بریلیوم ۱۰ تولید کند.

دانشمندان آلمانی نظریه دیگری را مطرح و منتشر کردند: انفجاری عظیم در درون کهکشان ما -کهکشان راه شیری.

یکی از نویسندگان این مقاله، پروفسور رالف نوی هاوزر از موسسه اختر- فیزیک دانشگاه ینا، می گوید: "ما طیف های این انفجار کوتاه مدت گاما [کمتر از دو ثانیه] را بررسی کردیم تا ببینیم آیا با میزان کربن ۱۴ و بریلیوم ۱۰ مشاهده شده همخوانی دارد یا نه و دیدیم که کاملا مطابقت می کند."

این تشعشات عظیم انرژی وقتی اتفاق می افتند که سیاهچاله ها، ستاره های نوترونی یا کوتوله های سفید با هم برخورد می کنند - این در آمیختگی های کهکشانی فقط چند ثانیه طول می کشند اما امواج عظیمی از پرتوهای کیهانی را ساطع می کنند.

"انفجار های گاما بسیار پر انرژی هستند و ما سعی کردیم فاصله انفجار را از روی میزان انرژی اندازه بگیریم و به این نتیجه رسیدیم که این انفجار سه تا دوازده هزار سال نوری با ما فاصله داشته، یعنی در کهکشان ما اتفاق افتاده".

با وجود این که این انفجار رویداد عظیمی بوده اما احتمالا اجداد ما از وقوع آن مطلع نشده اند. دانشمندان فکر می کنند نور این انفجار نور از زمین قابل رویت نبوده است. به این دلیل که جو زمین پرتوهایی را که از این فاصله به زمین می رسند جذب می کنند. رد این انفجار فقط به صورت ایزوتوپهای رادیو اکتیو باقی می ماند، مثل همانها که ردشان در یخهای قطب جنوب یا سروهای ژاپن پیدا شد.

سیاهچاله چنان جرمی دارد که حتی نور نمی تواند از جاذبه آن فرار کند. به دام افتادن نور در جاذبه سیاهچاله در این عکس بصورت یک حلقه دیده می شود

پروفسور نوی هاورز معتقد است کره زمین به این زودی شاهد انفجار گامای دیگری نخواهد بود: "انفجار گاما پدیده ای نادر است و حداکثر هر ده هزار سال و حداقل هر یک میلیون سال یکبار اتفاق می افتد."

اما اگر چنین انفجاری رخ دهد تاثیر بیشتری از انفجار قبلی بر سیاره ما خواهد گذاشت.

اگر یک انفجار کیهانی به همان بزرگی انفجار هزار و دویست سال پیش رخ دهد، ماهواره ها را از مدار خارج می کند و اگر فقط چند صد سال نوری نزدیکتر اتفاق بیفتد لایه ازون نابود می شود که این اثر ویرانگری بر حیات در کره زمین خواهد گذاشت. البته به گفته پروفسور نوی هاوزر این اتفاق "بسیار بعیدی" است.

بقایای یک ابرنواختر یا سوپر نوا بعد از انفجار در 3000 سال پیش. این تصویر را تلسکوپ هابل ناسا گرفته است. ابرنواختر انفجار عظیمی است که تمام کهکشان را روشن می کند و در چند لحظه به اندازه تمام عمر خورشید انرزی آزاد می کند

با این حال پژوهشگران آمریکایی هنوز هم نظریه شرار خورشیدی را قابل قبولتر می دانند.

پروفسور ایدرین ملوت از دانشگاه کانزاس آمریکا معتقد است در توضیح انفجار قرن هشتم میلادی باید احتمالات را در نظر گرفت: " انفجار کوتاه مدت پرتوهای گاما و شرار خورشیدی هر دو محتمل هستند"، اما تا آنجا که ما می دانیم "در آن زمان احتمال انفجار گاما ده هزار بار کمتر بوده است."

بی بی سی

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 16:6 توسط کژال

شرکت اینتل که تاکنون فناوریهای لازم را برای ارتباط برقرار کردن استفن هاوکینگ فیزیکدان و کیهان شناس بریتانیایی فراهم کرده، درنظر دارد این فناوری ها را با ارائه یک دستیار جامع فناوری به روز کند تا سرعت تکلم وی به حد عادی برسد.

به گزارش خبرنگار مهر، طی 50 سال گذشته، استفن هاوگینگ، فیزیکدان و کیهان شناس، نجات یافته بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک بوده است، اما این بیماری همچنان قربانی می گیرد.

مکانیسمی که وی طی 10 سال گذشته برای صحبت کردن استفاده کرده، امروز دیگر چون گذشته نیست و سرعت صحبت کردن وی را به یک واژه در هر دقیقه کاهش داده است، اما مدیر بخش فناوری شرکت ایتل مصمم است که این مشکل را حل کند.

هاوکینگ مبتلا به بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک است، وضعیتی که پس از سال‌ها، پیشرفت بیماری در بدنش، او رابه فردی کاملا فلج مبدل کرده است. بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک یا ALS، بخشی از نخاع و مغز و سیستم عصبی را مورد حمله قرار می‌دهد و به تدریج اعصاب حرکتی بدن را از بین می‌برد و با تضعیف ماهیچه‌ها فلج عمومی ایجاد می‌کند بطوری که به مرور زمان توانایی هرگونه حرکتی از شخص سلب می‌شود. معمولاً مبتلایان به این بیماری بی‌درمان مدت زیادی زنده نمی‌مانند و این مدت برای استیون بین دو تا سه سال پیش‌بینی شده بود.

 در حالی که سیستم ارتباط هاوکینگ صرفا به ورودی کشش گونه متکی بوده است، جاستین راتنر مدیر فناوری اینتل اشاره کرده است که هاوکینگ دارای چند حرکت قابل اتکا است که می توانست برای ارتباطات مورد استفاده قرار بگیرد و اگر تنها یکی از آنها مورد استفاده قرار می گرفت، هاوکینگ دست کم می توانست از کدهای مورس استفاده کند و این امر می توانست وضعیت وی را نسبت به امروز بهبود بخشد.

اینتل از دهه 90 به استفن هاوکینگ برای بهبود این شرایط کمک کرده است، اما اکنون زمان به روز سازی روشهایی است که وی از آنها بهره می گیرد.

براساس اظهارات راتنر، تا امروز نیز این فناوری ها به قدری مناسب نبوده که فردی چون استفان را راضی کند. اینتل یک رابط کاربری جدید ساخته است که به تعبیر مدرن دربرگیرنده یک تشخیص گر پیشرفته کلمه است.

طرح این شرکت برای بهبود تواناییهای هاوکینگ شامل ساخت یک دستیار جامع فناوری است. این نوع فناوری نیازمند یک سری سخت افزارهای جدید از جمله دوربینها، شتاب سنجها، میکروفنها و دماسنجها است که به صحبت کردن هاوکینگ در هر شرایطی کمک می کند و در عین حال می تواند تقویم را چک کرده، مرور اینترنت را تسهیل کرده و از شبکه های اجتماعی استفاده کند.

خبرگزاری مهر

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 14:18 توسط کژال

مجموعه‌ای از تصاویر خورشید در طول‌موج‌های مختلف نشان می‌دهند چگونه رصد خورشید در طول‌موج‌های مختلف به آشکار ساختن زوایای مختلفی از سطح خورشید و اتمسفر آن کمک می‌کند.

به گزارش فاکس‌نیوز، تصاویر رنگارنگ که رصد‌خانه دینامیک ناسا به همراه دیگر تلسکوپ‌های زمینی و فضایی از خورشید در طول‌موج‌های مختلف به ثبت رسانده،‌ هیچ شباهتی به صفحه گرد و زرد‌رنگی که همیشه از ستاره عظیم زمین می‌بینیم ندارد.

تلسکوپ‌های ویژه زمینی یا فضایی ناسا می‌توانند طیف‌هایی رنگارنگ از خورشید را فراتر از آنچه در برابر چشم انسان مرئی است، رصد کنند و ناسا دقت زیادی در مشاهده تصاویر به ثبت رسیده توسط این تلسکوپ‌ها به خرج می‌دهد، تصاویری که هر یک قطعه‌ای از اطلاعات درباره ترکیبات مختلف سطح خورشید و اتمسفر آن را در خود دارند.

ناسا برای نمایش دادن تنوع طول‌موج‌های مورد مطالعه خود،‌ تصویری رنگارنگ شبیه به لحافی چهل تکه را از خورشید به نمایش گذاشته که در آن می‌توان تکه‌هایی سبز،‌ آبی،‌ بنفش، نارنجی، سرخ،‌زرد و دیگر رنگ‌ها را از خورشید مشاهده کرد.

به گفته کارن سی فوکس از مرکز گودارد ناسا،‌ در این تصویر نور سبز آبی،‌ نمایشگر نوری با حرارت پنج‌هزار و 500 انگستروم است که از ماده‌ای با درجه حرارت 10 هزار درجه فارنهایت، یعنی همان سطح خورشید می‌تابد. نور فرابنش شدید با درجه 494 انگستروم از اتم‌هایی بیرون می‌تابد که حرارت آنها 11 میلیون درجه فارنهایت است از این رو این رنگ طول موجی مناسب برای رصد شعله‌های خورشیدی است.

به گفته سی‌فوکس با مشاهده خورشید در طول‌موج‌های مختلف که به واسطه تلسکوپ‌های دینامیک خورشیدی یا SDO، تلسکوپ استریو و تلسکوپ سوهو انجام می‌گیرند، دانشمندان می‌توانند چگونگی حرکت ذرات و حرارت را درمیان اتمسفر خورشید ردیابی کنند.

طول‌موج‌هایی که ناسا در تصاویر مختلف مورد مطالعه قرار داده و در انگستروم محاسبه کرده از این قرارند:

- 4500 انگستروم یا Å: نمایانگر سطح خورشید یا فوتوسفیر

1700 Å: نمایانگر سطح خورشید و لایه‌ای از اتمسفر آن به نام کروموسفیر است که درست در بالای فوتوسفیر واقع شده و مرز آغاز افزایش حرارت است.

1600 Å: نمایانگر ترکیبی در میان بخش بالایی فوتوسفیر و منطقه‌ای به نام منطقه انتقال است،‌ منطقه‌ای در میان کروموسفیر و کرونا که درجه حرارت در آن به سرعت بالایی افزایش پیدا می‌کند.

304 Å: این نور از کروموسفیر و منطقه انتقال تابیده می‌شود.

171 Å: این طول موج نمایانگر اتمسفر خورشید یا همان کرونا در زمان خاموشی آن است. همچنین نمایانگر قوس‌های مغناطیسی غول‌پیکری به نام حلقه‌های کرونایی است.

193 Å:نمایانگر بخشی داغتر از کرونا و مواد بسیار داغتری از خورشید است.

211 Å: نمایانگر بخش‌هایی بسیار داغتر و فعال‌تر مغناطیسی در کرونای خورشید است.

335 Å: این طول موج نیز نمایانگر بخشی داغتر و مواد بسیار داغی از کرونای خورشید است.

94 Å: این نور بخش‌هایی از کرونا را در حین شعله‌های خورشیدی مشخص می‌کند.

131 Å: داغترین مواد درون شعله‌های خورشیدی.

* انگستروم یا Å یکای طولی برابر با ۱۰ به توان منفی 10 متر است.

همشهری

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 0:26 توسط کژال